Mömin

Sən həmişə mömin olmusan, mən daha dərindən kəsilmiş kimi görünən bir şeyə bağlı qaldım. Şimşək çaxanda, Qaranlıqda olduğun yeri işıqlandırmaq üçün damarlar vasitəsilə döyünəndə qaçıb gizlənmədim. Son bir öpüşün güllə şəklində necə ola biləcəyinin dadına baxanda çəkinmədim.

Toxunacaq qədər yaxın, bir daha içini görmək istəməyəcək qədər yaxın. Mən bir dəfə çarəsiz köhnəlmiş skripka kimi yırğalandım və titrədim, atam qaçılmaz zəng çalmazdan əvvəl yay möhkəm əllərdə sıxıldı. Sən həmişə mömin olmusan, mən daha dərin izlər kimi görünən bir şeyə bağlı qaldım. Amma artıq sənin adını oxumayan çılpaq həssas ətlə mən xırtıldayan qış havasını toplayıram, hər gün daha xam parıltı saçan bir ulduzu tuturam. Barmaq uclarının mənə nə deməyə çalışdığını dinləyəndə artıq ürkmürəm.

Mənə basdığın və sakit axınları eşitdiyim yerdə, qaranlıqda məni tərk etdiyin yerdən melodik bir çay axdı. Mən birtəhər hər şeyi deyə bilərəm, sağalmağa başlayan çatların arasından pıçıldaya bilirəm, hər şikayətim partlayır. Gecələr tutqun şüşəli çimərliyin kənarında alovlanan atəşfəşanlıq kimi, hərəkətsiz güzgüdə parıldayan müvəqqəti partlayışlardan başqa bir şey deyildi. Sonuncu görüntünü həmişəlik alovlandıranda, telepatiyanı kəsəndə mən ürkmədim ki, daha geniş dilini və musiqisini eşitməyəcəm. Toxunacaq qədər yaxın, bir daha içində olmaq istəməyəcək qədər yaxın.

Sən həmişə inanclı olmusan, mən həmişə daha dərinlərə çatacaq bir şeyə bağlı qalmışam.

Oxşar hekayələr